Ivar Iding over eerlijk betalen, de NCE en de kracht van openheid
Ivar Iding is al 29 jaar editor. Hij zet films en televisieprogramma’s in elkaar, werkt freelance en is bestuurslid bij de Nederlandse Vereniging van Cinemaeditors (NCE). Je kent zijn werk onder andere van Zembla en NTR Focus. Binnenkort begint hij aan een tweedelige docuserie voor de EO over het ontstaan van fascisme.
Op je strepen staan
Ivar heeft het geluk dat eerlijk betaald krijgen, na jaren in de industrie, hem relatief goed afgaat. Maar dat was niet altijd vanzelfsprekend. “Jaren geleden had ik net mijn uurtarief naar 40 euro verhoogd, geïndexeerd zoals het hoort, toen een omroep me aanbood voor 38 te werken. Ik ging daarmee akkoord, mits ik volume zou krijgen. Dat volume kwam er nooit. Sterker nog: Ik heb dat jaar niet voor ze gewerkt.” Die ervaring leerde hem: niet onder je grens gaan zitten, kunnen onderbouwen wat je vraagt, en bereid zijn het te verdedigen.
Wat het lastig maakt, is de druk die je voelt. “Je denkt: als ik het niet doe voor dat bedrag, bellen ze iemand anders. En dat klopt ook vaak.” Tegelijkertijd ziet hij om zich heen wat er gebeurt als iedereen telkens toegeeft, budgetten zakken, programma’s verdwijnen, collega’s kloppen aan bij ‘jouw’ klussen om te kijken of er nog werk is.
Openheid werkt
Ivar zit aan de Ketentafel Film/ & AV- productie namens zijn vakvereniging NCE. Wat hij bij de NCE heeft geleerd: transparantie helpt. De vereniging stuurt jaarlijks een anonieme enquête rond over tarieven en werkuren. De resultaten zijn heel waardevol, leden kunnen daardoor beter geïnformeerd worden. “Als je de cijfers laat zien, realiseren mensen zich soms dat ze aan de onderkant zitten van wat normaal is. Dat motiveert om te vragen wat je waard bent.”
Precies daarom vindt hij een tool als Filmwerkwijs belangrijk. “Als je een onderbouwd voorstel kunt doen aan je opdrachtgever: dit vraag ik, en hierom, sta je sterker. Dat is geen activisme. Dat is gewoon een goed gesprek voeren.”